Dit verhaal is met dank aan de eigenaren van Bilbo, die hard hebben moeten werken, maar het was het waard, want met Succes!!!

Bilbo -Billy voor intimi- is onze dikke maar kleine rode kater. Een ettertje, maar ook een lieverd. Wij waren in dienst van hem. Krabde Billy aan het raam, dan openden wij dat. Stond hij bij de deur te miauwen, dan sprongen wij op om hem naar buiten te laten. Vijf minuten later hetzelfde ritueel, maar dan omgekeerd. Mijnheer wilde weer naar binnen. En vijf minuten later…..

 

Kreeg hij niet zijn zin, dan had hij een fantastisch machtsmiddel. Hij keek ons aan, draaide zich om en sproeide. Zijn favoriete plekken: de deuren en de centrale verwarming. Wanhopig werden we af en toe van. Vandaar dat we Billy zijn zin maar gaven en met een emmertje en een sopje dagelijks een rondje door het huis liepen.

 

Buiten was het niet veel beter. Billy maakte ruzie met alle katten. Regelmatig zaten we bij de dierenarts, omdat hij weer ergens een abces had. Zijn oortjes gehavend en een lidteken op zijn neusje. Onze andere twee poezen maakten dat ze weg kwamen, wanneer Billy de kamer betrad. Hij liep rond als een koning door zijn rijk.

 

Toen we een nieuw huis kochten in een bijzonder kattenrijke buurt, zagen we de bui al hangen. Nog meer ruzie, nog meer rondjes door de tuin om zijn territorium af te bakenen, nog meer sproeien en niet te vergeten nog meer bezoekjes aan de dierenarts. Via diezelfde dierenarts kregen we een foldertje in handen van Sonja. Baat het niet, het schaadt ook niet, zo dachten wij. En zo langzamerhand waren we wanhopig.

 

Sonja kwam, zag en diagnosticeerde: een onzeker dominante kater. Zijn socialisatieproces was mogelijk niet helemaal goed verlopen, waardoor hij dit gedrag had aangeleerd. Natuurlijk moesten wij ons gedrag aanpassen: hem niet zijn zin geven, negeren, de sproeiplekken schoonmaken en pas als hij zijn aandacht in buiten verloor, mocht hij. Dat was wennen! Zijn gemiauw of zijn gekrab deed ons automatisch uit de stoel opspringen en die neiging moesten we nu onderdrukken. We hielden elkaar gelukkig bij de les. Ter ondersteuning kreeg Billy Telizen, een relatief nieuw middel, gemaakt van groene thee-extract. Geen geneesmiddel dus, maar een voedingssupplement. Als fanatieke theeleuten konden we hiertegen natuurlijk geen bezwaar hebben. De Telizen slikt hij nog steeds en hij is -ons inziens mede hierdoor- een erg relaxte, maar geen suffe kat geworden. Zelfs met oud en nieuw zat hij gewoon onder de bank, in tegenstelling tot voorgaande jaren toen hij de hele avond panisch heen en weer liep, op zoek naar de ideale schuilplaats.

 

We zijn inmiddels verhuisd, hebben extra kattenbakken aangeschaft, hebben de adviezen van Sonja opgevolgd en Billy langzaam maar zeker laten wennen aan zijn nieuwe omgeving. Kamer voor kamer en pas na verloop van tijd naar buiten. Het verbaasde ons enorm dat hij in het nieuwe huis geen sproeigedrag meer vertoonde. Twee keer heeft hij nog geplast, maar dat was onze eigen schuld: de kattenbak een avondje niet schoongemaakt. Billy blijkt een erg zindelijke kat te zijn, alleen een kattenbak die spik en span is kan zijn goedkeuring wegdragen. En buiten? Hij heeft nog geen ruzie gehad. Hij snuffelt aan elke kat die langskomt, draait zich om en gaat door met waarmee hij bezig was.

 

We hebben een fantastische keuze gemaakt door Sonja om advies te vragen. Eén nadeel slechts: de hele buurt wordt door Billy uitgenodigd om mee te eten. Katten lopen in en uit en vreten de voerbakjes leeg.

En Billy….Billy zit erbij en kijkt ernaar.